CM.C had een schoonheidsslaapje van een kleine 26 uur achter de rug maar hij zag er nog altijd belabberd uit. Zodra zijn ogen open waren schreeuwde iemand: "Daar is tie weer !!".
CM.C keek tussen zijn wimpers door en ontwaarde een bekend gezicht. Verrek, dat leek zijn buur wel, die gek van een P.W.B. Hij was duidelijk onder invloed van chemie en CM.C deed net of hij verder sliep maar in zijn brein begon er een filmpje te draaien en toen het af was was hij klaar wakker. Boeken met een open einde hadden niet zijn voorkeur en als hij dat doortrok over deze film was dit wel een eerste klas drama. In het nest met de buuf, een dooddreun van zijn wijf en twee kinders buitenwesten afgevoerd. Tijd voor actie, misschien kon hij de schade nog beperkt houden. Hij stapte uit bed en meteen was de kamer gevuld; "Wat gaan we doeoeoeoen?" Hij trok zich niets aan van deze vraag en verliet de kamer. P.W.B. volgde hem en herhaalde zijn vraag. Bij de eerste de beste balie vroeg CM.C waar hij zijn kinderen kon vinden en of hij even mocht bellen. In plaats van dat hij mocht bellen belde de dame achter de balie zelf; "ik heb hier op de achtste een 1-1-2tje, zuidvleugel". Binnen no-time kwam er bewaking en onder bedreiging van de wapenstok werd ons illustere duo terug gedrongen naar de kamer. Eenmaal in de dwangbuis op bed werd het CM.C teveel, hij huilde; wat was er in godsnaam met zijn kinderen gebeurd?
"Pijn, pijn, pijn," schreeuwde Bob aangemoedigd door Rob terwijl de eerste het vrouwtje voor hem met een toiletrol, omhult door een vrolijk gehaakt roze hoedje, op haar hoofd sloeg. Rob deed inmiddels zijn uiterste best om te doen wat zijn vader altijd deed; hard aan de handrem trekken. Toen dat hem lukte verbleekte hij zelfs van de gevolgen. Bij een kleine 140 per uur brak de achterkant van de rode corsa uit en begon te rollen met zijn lengte-as haaks op de rij-richting. Alle inzittende groter dan 1.2 meter verloren hun hoofd dankzij een spontaan afgebroken roll-bar en iedereen kleiner dan 1.2 meter brak wat ledematen, kneusde zich op elk denkbare wijze en moest huilen. Dit eenzijdige ongeluk was de eerste keer dat de jongens het nieuws haalde en Rosaline zat het thuis te kijken. Hoe zij haar buurjongens herkende na de crash zullen we nooit weten maar feit is dat de jongens op deze wijze terug keerde in Holland en tenminste hun buuf wist waar ze zich bevonden; op de zevende van het ziekenhuis.
Samp B had al het gezonde verstand van Maria tijdelijk uitgeschakeld; dope doet rare dingen met je en je gaat er rare dingen van doen. Zelfs de door en door zieke fantasietjes van Samp B.
Het gerucht gaat dat de memoires van Henk ons de details brengen over de Samp B - Maria sessies maar U zult het voor als nog moeten doen met de fantasieën van U eigen zieke brein.
Dat zij in zijn macht was was door en door duidelijk en Samp B had dan ook geen enkele moeite om haar aan het hoeren te krijgen. Terwijl CM.C een kalmerend spuitje kreeg en zo zijn kinders vergat zat Rosaline op een kruk de tweeling bij te staan in hun zwaarste uren en liep de biologische moeder van het stel de straten af te schuimen op zoek naar klanten om haar nieuwe liefde te behagen. P.W.B. gleed sti wolf soapekem aan terug in de realiteit en M.O.A. was zich zo klem aan het zuipen dat de kans groot was dat hij kastelein Karsten zou vertellen over zijn vader en de gasexplosie na de uitgestelde betaling van 'beschermingsgeld'. U merkt wel : "Met de jongens terug in de stad is er altijd wat".
