Het was niet al te best met CM.C, hij lag op de intensive care aan het infuus, de beademing en de hartmonitor, niet dat 'ie het allemaal echt nodig had maar die rommel hadden ze toch staan dus waarom niet gebruiken, beter meeverlegen dan onverlegen was het motto. Door het gebruik van al dat materieel konden ze bovendien de rekening weer wat opvoeren en dat leverde weer mooi wat geld in het laatje op. CM.C lag al een tijdje in alle rust toen hij bijkwam door het histerische geschreeuw van de zusters op de gang, één zustertje kwam zelf z'n kamer op gerend en riep wat, CM.C kon er absoluut niets van volgen en klampte het zustertje aan om te vragen wat voor valse lucht ze zojuist uit haar mondje had gedrukt: "Wat ... issser ... aannnde ... hand ... zusterr...?" zei CM.C en maakte misbruik van de situatie en trok wat hard aan het pakje van de zuster zodat hij haar ondergoed zag zitten hmm... Het zustertje antwoordde: "Die twee jochies van u zijn 'em gesmeerd en we zijn ze nu met man en macht aan het zoeken, hopelijk vinden we ze voor het donker wordt." Terwijl ze het zei bedacht ze zich dat ze dit nieuws wat tactvoller had moeten brengen want ze zag de man op 't bed, luisterend naar de naam CM.C (tenminste dat stond op de behandelkaart), wit wegtrekken en op het kussen terugvallen en de hartmonitor begon onregelmatig te piepen. "Dit gaat niet goed, dit gaat helemaal niet goed," dacht het zustertje en drukte op 't alarmknopje. Dat konden ze er nog wel bijhebben in het ziekenhuis, een noodgeval ... ... ...
Terwijl CM.C zijn toestand uiterst kritiek was op de achste verdieping van het ziekenhuis werd P.W.B.in de kelder van het ziekenhuis binnengescheurd door M.O.A. die de situatie thuis goed had ingeschat en meteen zag dat dit niet goed ging aflopen als hij niet in zou grijpen. M.O.A. was naar de Alfa gerend en had de deuren geopend en de moter gestart zodat Marjon P.W.B. op de achterbank kon leggen en hij zo snel mogelijk weg kon scheuren. De Alfa had onderweg meerdere snelheidslimieten gebroken en was als een rode duivel (maar natuurlijk was het een rode Alfa, zo hoort dat) over de weg naar het ziekenhuis gereden / gevlogen, daarbij de politie stofhappend achterlatend.
De EHBO was zoals altijd overvol met gebroken ledematen puswonden en nog veel meer in verminderde mate frisse aandoeningen en de hoofdjes van de zusters en broeders liepen van de drukte helemaal over toen M.O.A. binnen kwam stuiven. "Dit is mijn Homie en hij moet met spoed geholpen worden, dat betekend NU!, anders zorg ik er hoogstpersoonlijk voor dat iedereen hier aanwezig moet worden afgevoerd in plastic zakken," brulde M.O.A. luid en daarbij keek hij woest om zich heen wat voor de aanwezige patiënten genoeg reden was om dit blijkbaar zeer boze heerschap voor te laten. Het hulpverlenend personeel herkende M.O.A. direkt aan z'n stem, hij was hier immers al zo vaak geweest met zeer vage wonden door uit de hand gelopen deals dat ze van deze reaktie niet echt meer schrikte. Het enige wat hun wat deed opschrikken was het lusteloze hoopje mens wat over M.O.A.'s schouder hing, zou hij het deze keer echt menen met die bedreigingen? Kundig de situatie beoordelend drukte de leiding op het alarmknopje om wat doktoren naar beneden te krijgen, dat konden ze er nog wel bijhebben in het ziekenhuis, een noodgeval ... ... ...
