P.W.B. werd wakker met een hoofd als een met benzine gevulde gieter die in de hens staat,"
dat zal de alcohol wel geweest zijn of de klappen die hij te verduren had gehad van M.O.A."
dacht hij. Dat was nog niet alles want hij bezat ook een behoorlijke Jaap in zijn wang en
het deed dan ook behoorlijk scheurende pijn toen hij zijn hoofd van het hoofdkussen optilde
omdat zijn wond volledig zat vastgekleefd: "SSSLLLRRPSHMAK," zo, het kussen viel met een
doffe plof op zijn bed. Hij checkte even de schade aan zijn knarretje die hij had opgelopen
en was blij dat hij geen "Smile" van oor tot oor had gekregen van M.O.A. want dat was zijn
specialiteit had hij zich laten vertellen door iemand uit het circuit. Eén ding was zeker
of eigenlijk twee dingen waren zeker, M.O.A. en P.W.B. waren weer maatjes zolang P.W.B. maar
uit het lab van M.O.A. bleef en als tweede zo'n Jaap in de wang geeft een heel gaaf litteken
welke het weer goed doet bij de dames en heel nuttig is in de kroeg wanneer het
"slappe-praatjes-tijd" is (Waarschuwing: Lieve lezertjes probeer dit thuis a.j.b. niet uit,
daar krijgen we gedonder mee).
P.W.B. beloofde zichzelf dat hij nooit meer in het lab zou gaan rondsnuffelen zonder
toestemming van M.O.A. al wist hij zelf ook wel dat hij slap genoeg was om het de volgende
keer weer te doen als hij het op de heupen kreeg. Wat dat aan gaat lijkt P.W.B. wel zo'n
slap figuur die met een heel onrelaxte kater wakker wordt en zichzelf laat beloven geen
druppel drank meer te zullen nuttigen en de week erop nog erger wakker wordt dan de week
ervoor. Ach ja, en zo bleef P.W.B. nog een uurtje wakker worden, het duurde ook maar een
uurtje voordat hij er weer op uit ging, op naar M.O.A. want die was weer gevlogen, het was
namelijk weer tijd voor zaken.
Maria schrok wakker door een harde knal, voelde op haar buik, de honkbalknuppel lag daar nog
steeds ze greep hem vast en haalde uit naar de linkerzijde waar de knuppel met een doffe
knal op het kussen van CM.C plofte en niet met een krakende knal op z'n schedel, "jammer:"
dacht ze: "Alhoewel, dat geeft zo'n troep, en wie kan dat opruimen?... precies, zijzelf,
zoals altijd." Ze keek opzij maar de lakens lagen er nog keurig bij dus hij was nog niet
eens thuisgekomen, wel v*rd*mm*. De harde knal was kleine Bob geweest die uit z'n hoogslaper
was gevallen en z'n val niet goed had kunnen opvangen door zijn nog steeds dik opgezwollen
handjes, hij had zijn pols zwaar gekneusd. Hij kreiste het uit van de pijn, zijn krijsen
werd daarbij keurig begeleid door het lachen van Rob die in de adem-pauzes van het lachen:
"Pijn, pijn, pijn hahaha...!" schreeuwde, waar had hij dat sadisme toch vandaan? Maria moest
weer met Bob naar de dokter voor de verandering en dat deed ze met gemengde gevoelens, aan
de ene kant kon dokter Vroegindewei hun koppen wel uittekenen, andersom ook trouwens wat
ook kwam door hun kortstondige relatie (puur voor de sex) maar aan de andere kant kon ze
die geweldenaar van een Samp B. wel tegen het lijf lopen, de gedachte alleen al maakte haar
week in de benen. Al zwabberend liep ze met de twee koters naar de Twingo en smeet ze op de
achterbank en snauwde ze even iets minder vriendelijks toe.
Eén ding was zeker: CM.C was die nacht niet thuis gekomen en hij zou nu bruut het zaadje
zijn als het aan haar lag, Maria zou in ieder geval wakker blijven om hem even kort kennis
te laten maken met de gisteren aangeschafte honkbal knuppel. Ze ging er in ieder geval op
toezien dat hij nu vrijwillig naar Vroegindewei zou gaan vanwege de enorme pijn, ze
gniffelde wat, gaf een dot gas en kwam er te laat achter dat de auto nog in z'n één stond en
niet in de achteruit...
