CM.C had de ruzie tussen M.O.A. en P.W.B. al zittend kunnen volgen vanachter zijn pilsje en al glurend door de gordijnen wat zijn geluk was. Toen M.O.A. zijn woede bekoelde op P.W.B. die inmiddels op de stoep lag te verkleumen en bijna in ademnood kwam door de combinatie van schuim en kots of schuimende kots reed Maria langs en was even kort blijven kijken naar het wat minder prettige tafereeltje met een rood aangelopen hoofd van het fietsen en met Bob", wat had dat eikeltje een rode klauwtjes of eigenlijk leken het meer stompies, zo opgezwollen, ach, dat kereltje vroeg er af en toe zelf om met dat gehiester van hem:" dacht CM.C, of mocht hij dat niet denken, het zal de alcohol wel zijn geweest die hem op rare gedachten bracht. CM.C zat veilig achter het gordijntje maar was toch iets achterover gaan leunen om er toch voor te zorgen dat'ie niet gezien zou worden door zijn vrouw, want dat mens leek af en toe wel arendsogen te hebben, en hij verdacht haar ervan dat ze door muren heen kon kijken. Hij had het toch een beetje gehad met haar, maar aangezien de familie erop stond dat het huwlijk stand moest houden "voor de kinderen" bleef hij bij haar, want tja je familie heeft altijd het beste met je voor, toch?
Bij het achterover leunen stootte CM.C per ongeluk tegen het mooie zitvlak van Marjon die weer eens aan het bellen was met de enige telefoon in het café. Ze stond er nog maar een half uur. Ze imiteerde weer de één of andere hoerige slet die "boter" was en had waarschijnlijk weer eens een klant aan de lijn, dat kon je altijd merken aan haar gemaakte hitsige gegiechel. Met haar was in ieder geval niets te beginnen dat was één ding dat zeker was, want ze had wat met P.W.B. en daar wilde deze jongen geen trubbels mee. Waar CM.C wel wat in zag was Rosaline, nog mooier dan Marjon en een heel zwoele stem waar iedereen voor smolt als boter in een koekepan die al ruim drie uur op een te hoog aangezet gaspit staat. Maar CM.C vermoedde dat het een meissie van Samp B was, "No Chance" dus.
CM.C draaide weer terug naar 't raam waar Maria inmiddels was verdwenen, zeker met Bob naar die dokter, hoe heette die zak ook alweer "Vroeg in 't weiland" of zoiets, hij wist het niet meer, hij was onder invloed geweest bij het eerste gesprek met de dokter en verder was hij al zes jaar niet meer ziek geweest. Wat hij nog wel wist was dat die dokter toch wel erg vreemd naar Maria had gekeken, ach wat zou het, ze doen maar. M.O.A. hielp P.W.B. weer overeind en ze waren blijkbaar weer dikke maatjes. CM.C wist eigenlijk nu al hoe de avond zich zou gaan "ontwikkelen:" hij zou hier blijven zitten tot het bier hem letterlijk uit de oren kwam sijpelen en hij met zijn kanis op de tafel zou knallen. Hij zou door de doffe knal wakker schrikken en minstens denken dat Samp B weer met één van zijn expirimenten bezig was, zich realiseren dat hij nog in het café zou zitten om vervolgens al mopperend en mompelend naar huis te slenteren. Vervolgens zou hij bij Maria in bed kruipen een knal voor zijn kop vangen omdat zij alweer wist hoe laat het was. Door die knal zou hij dan ravijnendiep in slaap storten, en de volgende dag wakker worden met koppijn en het geschreeuw van Bob en Rob. Al zittend bestelde hij nog maar een pilsje en hij had eigenlijk wel vrede met zijn kleine toekomstvoorspelling of zou het vanavond toch anders lopen want Rosaline zat wat voor zich uit te staren in zijn richting, hmmm interessant.
