M.O.A. had de schuimbekkende P.W.B. meegesleurd aan z’n kraag wat niet bevorderlijk was voor de ademhaling van P.W.B., en het was toch al niet te best met hem. M.O.A. had het goed geschoten want de ogen van P.W.B. tolde rond als een zweefmolen op de kermis in Maastricht die door een nader te bepalen oorzaak op hol geslagen was. De oorzaak van de tollende ogen was voor onze heetgebakerde Italiaan maar al te duidelijk al moet hij ons het antwoord op het zweefmolen-geval verschuldigd blijven.
Die morgen was P.W.B. het lab van M.O.A. binnengeslopen op z’n hondekopsloffen, want die maakte het minst lawaai en onderdrukte eveneens het krakende geluid van de "eeuwenoude" houten trap. Hij moest ondanks de sloffen evengoed de derde trede van onderen overslaan, die kraakte namelijk als een oude hoerenmadam die de veeg van d’r leven krijgt. Tja, en rond die tweede en vierde (derde) trede ging het al bijna fout met onze slaapdronken P.W.B., dit was achteraf misschien wel een voorteken geweest maar achteraf is het altijd makkelijk praten, of zoals een oud Hollands gezegde luidt: "Achteraf kijk je een koe in z’n k*nt!" Hij had wat rondgeslopen in het lab en in een glazen pot de "zelfdestrukt" pillen gevonden, maar door de roffe avond van de dag/nacht ervoor las P.W.B. "Zelfverukt" pillen en nam een uurtje later twee van die pillen tot zich met een flink glas cola waarna een tweetal pilsjes de rest van het maag-darmkanaal schoonspoelde. Wat een manier om de dag te starten denk je dan, dat moet wel een hele echte bikkel zijn.
Rond een uurtje of twee in de middag sleurde P.W.B. zichzelf naar de kroeg "Op d’hoek," welke gelegen was midden in het centrum tussen twee grote winkelgebouwen. Het plan van onze grote vriend was om dat rommelende gevoel in z’n buikje, welke door de pillen werd veroorzaakt, weg te drinken. Een normaal mens had al op de Intensive Care gelegen van een willekeurig ziekenhuis met een streep op de monitor, maar zoals jullie wel al begrepen hebben, P.W.B. is geen normaal mens. Na tien pils en een verrotter gevoel bedacht hij zich en ging over op wat sterkers:"Baily’s." Wat wij wel weten en P.W.B. nu ook is dat bier, cola en Baily’s niet goed samen gaan en de klomp in z’n maag werd een feit. Het voordeel van deze chemische reactie van de verzameling dranken was dat de klomp de werking van de "zelfdestrukt" pillen neutraliseerde.
Met het gevoel alsof hij zou gaan ontploffen ging hij maar naar "‘t gulle slobbertje," want het was dinsdag en dus tijd om met z’n maat M.O.A. weer de boel gaan checken. M.O.A. zou ook wel een oplossing weten voor z’n fysieke gesteldheid van het moment, moest hij dan toch maar vertellen waar hij vanmorgen gezeten had?, maar wel dat leek hem een goed plan.
M.O.A. nog wat stoom af te blazen door P.W.B. flink uit te kafferen, zodat hij wat kon bekoelen want anders stond hij niet voor zichzelf in, toen Maria langs reed...
