't Gejank van Bob duurde nu al een halfuur en Maria was nog steeds bezig de kleine naaldjes uit zijn handjes te prieken. Grijpgrage Bobje had namelijk het enige gepakt wat nog niet op een kind-veilige-hoogte stond; een grote bolcactus met ontelbare stekeltjes. Het gebeurde tussen het moment dat Maria de aardappels in het kokende water gooide en ze de sudderlapjes wat lager zou zetten. Een schreeuw en een hoop gejank en het harde gelach van Rob, wiens leedvermaak steeds satanischere vormen aannam. Ze was de kamer in gerent en had meteen gezien dat dit de kroon op een hectische dag zou worden. Bobje getroost, gasfornuis uitgezet, Rob voor de tv gestalt met een Disney film, en de telefoon opgenomen; CM.C zou weer eens overwerken. Daar had ze al rekening mee gehouden met aardappels schillen maar ze vond het nog steeds jammer dat hij niet mee zou eten. En toen was het gepruts en gepeuter begonnen terwijl Bob op oorhoogte bleef schreeuwen en janken.
De kinderen waren vanochtend net door het kinderdagverblijf opgehaald, toen Wendy (lokale radiopresentatrice) langs was gekomen met Walter. Maria was Wendy veel verschuldigd, omdat Wendy Walter opvoedde. Walter was het produkt van de kortstondige liefde tussen Maria en M.O.A. Het kind was nooit bij de burgerlijke stand opgegeven want dat wilde M.O.A. niet. Walter hoefde dus niet naar school en verbleef dankzij de liefde van Wendy en de subsidie van M.O.A. in ongekende weelde. Toen het kind werd geboren was Maria helemaal in paniek geweest, maar dankzij de koelebloede van Wendy was alles op haar pootjes terecht gekomen.
Wendy (die geen kinderen kan krijgen) zou het kind opvoeden, de overpotente M.O.A. zou dat betalen, en in ruil voor het kind zou Wendy meewerken aan de bisexuele wensen van Maria. Maria en Wendy deden 'het' dan ook regelmatig en vooral op de gekste tijden omdat Maria zeer wisselend tijd had.
Vanochtend hadden ze het niet gedaan want M.O.A. was langs gekomen om zijn zoon te zien.
Maria was hier op tegen omdat zij elk spoor van de liefde die er ooit was geweest wilde uitwissen, en als je dat wil is het irritant dat je ex zijn zoon komt bekijken in het bijzijn van je lesbische vriendin in het huis van je man net op het moment dat Rob en Bob de straat verlaten.
Na de gekte van die ochtend was Maria naar het brandwondencentrum gereden om wat oude collegaatjes te spreken. Toen ze echter binnen kwam rook ze het meteen; de bijtende lucht van ontsmettingsmiddel. Er was een zwaar giftige stof ontsnapt in een fabriek en een kleine honderd werknemers hadden brandwonden opgelopen. Meer kreeg ze niet te horen want haar instinct zette haar meteen aan het werk. Infuus inbrengen, pers de deur uitschoppen, gerust stellen, handdoeken halen, kortom werken zoals ze altijd had gedaan maar dan nu onverwacht.
Ze was maar ternauwernood op tijd thuisgekomen om de tweeling te ontvangen.
De handjes van Bob waren gezwollen tot kleine ballonen. Het was duidelijk, hij moest naar de dokter. Maria belde Rosaline (buurvrouw) legde het geval uit en vroeg haar of Rob even bij haar kon komen. Dat was geen probleem en in razende vaart ging Maria met de kleine Bob richting dokter. Onderweg moest ze haastig uitwijken voor een stel ruziënde mannen voor café 't gulle slobbertje en op de een of andere manier kwam de herinnering van vanochtend weer terug. M.O.A., Wendy, Walter... vreemd.
