In het spoor van Osdorp Posse trekt een aantal Nederhopgroepen met veel succes door het land. Met pakkende namen als Ouderkerk Kaffers en West Klan spreken zij hun fans toe in de taal van de straat.
Eigenlijk begon het als een grap: de rappers van de groep Osdorp Posse, die hun eerste rhymes nog baseerden op het taalgebruik van rappers uit Amerikaanse achterbuurten, begonnen in 1989 de teksten van hun idolen te vertalen in het Nederlands. Het gangsterscheldwoord ‘motherfucker’ werd veranderd in ‘moederneuker’ en zo ontstond een nieuwe taal, die de basis vormde voor wat al snel Nederhop werd genoemd. Hoewel het nummer Moordenaars met de pakkende aanhef "Ik zat in tram vijf en mijn lul stond stijf want naast me zat een lekker wijf" de Osdorp Posse een cultstatus opleverde, wendde de Engelstalige hiphopscene lachend het hoofd af.
Maar wie het laatst lacht, lacht het best. Zeven jaar later ziet het er rooskleurig uit voor de Nederhop.
Terwijl Osdorp Posse van haar laatste cd Afslag Osdorp zestienduizend exemplaren heeft verkocht en onlangs de BV Popprijs op Noorderslag won, hebben vier nieuwe groepn zojuist een debuutcd uitgebracht, die ze live presenteren tijdens een tour langs tientallen, vaak uitverkochte zalen in heel Nederland.
De groepen West Klan, Ouderkerk Kaffers, Zuid-Oost Posse en White Wolf zijn al vijf maanden op tour en de aanhang van Nederhop blijft groeiende.
Taal van de straat
Ouderkerk Kaffers-beatcreator Olaf de Bruijn (Deleriaz) ontmoet bij ieder optreden wel vier of vijf aspirant-rapcrews: "Zelfs in het kleinste boerendorp kom je ze tegen en dan vertellen ze dat Nederhop hun hele leven is, dat ze er de hele dag naar luisteren. Vaak hebben ze alleen nog maar een stoere groepsnaam, dus dan vragen ze aan je: ‘Hoe doe je dat nou met die beats?’"
Hoewel die beats de motor zijn voor het wilde stage-diven tijdens optredens, blijken vooral de Nederlandse teksten de harten te stelen van de Nederhop-fans.
De taal van de straat noemde de Osdorpse West Klan haar debuut-cd, en nummers als Cannabis en Laat je gaan gaven aan waar de drie zich in hun vrije tijd mee bezighouden.
Maar met het doordeweekse regime van werken en/of studeren en het geven van interviews is die vrije tijd spaarzaam. De rappers halen hun inspiratie dan wel van de straat, tijd om daar rond te hangen is er steeds minder.
Nadat Martijn Drieman ((Baco) rapper van de Ouderkerk Kaffers) om vijf uur uit de veren is gestapt voor zijn ronde als postbode, snort Olaf door de stad voor een koeriersbedrijf en gaat West Klan-rapper Frank Zichen (Zeis) op weg naar de HEAO waar hij zich heeft gespecialiseerd in het midden- en kleinbedrijf. En terwijl Bas Kaspers ((Bazis) West Klan-rapper en beatcreator) zich - na een korte carričre als bakker - bezint op zijn toekomst, hoopt Frank over tien jaar een eigen platenlabel te runnen, al is het maar om te zorgen dat de scene van Nederhop-makers in de toekomst even hecht blijft als hij nu is.
Dat is nu ook de reden dat beide groepen met een paar collega’s het samenwerkingsverband The Blunted Dutch (blunt is Engels voor joint) hebben opgericht.
Ze willen platen opnemen met jong raptalent, ze sparen voor apparatuur, sluiten deals en helpen elkaar bij het organiseren van optredens. De voornaamste reden om samen te werken is de mogelijkheid nieuwe stijlen te verkennen die misschien niet passen bij de stijl van de eigen groep.
Invloed op fans
Op dit moment zijn Frank en Martijn gefascineerd door de zogenaamde ‘horrorcore’, duistere hiphop zoals die wordt gemaakt door de Amerikaanse crews Gravediggaz en Onyx, die opvallen door hese, schreeuwende raps. Juist in die stijl kan de energie worden ontladen die zo kenmerkend is voor opzwepende hiphop en vaak gewelddadig overkomt. Zoals deze regels uit het nummer Tijdbom van West Klan: "Ik voel mij net een tijdbom die op springen staat/volgepropt met woede vol angst en haat."
"Ook ik had die tekst kunnen schrijven", zegt Martijn van de Ouderkerk Kaffers, "omdat het gaat over dingen die je dagelijks meemaakt. Ook in Ouderkerk. Het is je vast wel eens gebeurd dat er op straat iemand tegen je oploopt die dan ook nog heel bijdehand gaat doen. Vaak loop je dan rustig verder terwijl je ondertussen denkt: ‘ik zou hem wel in elkaar kunnen slaan!’ Na zo’n voorval schrijf ik dan een nummer, waarin ik alle kleppen open zet om alles eruit te gooien."
Het valt Bas op dat de fans het luidst meezingen met de grovere teksten van de groep, terwijl hij daar inmiddels een beetje op is uitgekeken. "Je krijgt steeds meer in de gaten wat voor invloed je hebt, hoeveel je fans eigenlijk van je aannemen. Best wel eng eigenlijk." Veel bezoekers van de tour zijn jongens van zestien of zeventien jaar, die zich graag identificeren met het stoere beeld dat zij van rappers kennen. De rappers zelf merken dat hun teksten minder grof zijn geworden nu ze een paar jaar met muziek bezig zijn. "Bij beginnende crews hoor je vaak regels als ‘Moederneuker, ik steek een mes in je lijf’, merkt Bas op. Martijn vult aan: "Ik heb het wel een beetje gehad met moederneuker, pik en stijve lul. We hebben nu net een tekst gemaakt met de titel Blut, over studiefinanciering."
(Minou op den Velde)
Uit:
CJP Magazine
Nummer 2, april-mei 1996, pagina 14 en 15.
